Месца дзеяння: Вашынгтон, станцыя метро,халодная студзеньская раніца.
Скрыпач грае Баха. За 45 хвілінаў міма прайшло каля 2 000 людзей. Праз 3 хвіліны каля скрыпача ненадоўга спыніўся адзін з мінакоў. Праз 4 хвіліны музыкант атрымаў першы даляр - але жанчына нават не затрымалася, каб паслухаць. 6 хвілінаў – маладзён прыхінуўся да сцяны, паглядзеў на гадзіннік і заспяшаўся па справах. 10 хвілінаў – маці адцягвае трохгадовае дзіця, якое, здаецца, зачараванае музыкай. Такая ж гісторыя паўтараецца і з іншымі дзецьмі, але бацькі ўсе як адзін адводзяць іх прэч.
Прыкладна за гадзіну скрыпач зарабіў 32 даляры і толькі 6 чалавек спыніліся ля яго. Ніхто не звярнуў увагі і не апладыраваў, калі ён закончыў. І ніхто не ведаў, што ў той дзень у метро самыя цяжкія для выканання творы на скрыпцы коштам 3,5 мільёны даляраў граў Джошуа Бэл, адзін з самых вядомых музыкантаў свету. Перад гэтым на яго канцэрт у Бостане квіткі разышліся па 100 даляраў за месца.
Гэта рэальная гісторыя. Вашынгтон Пост праводзіла сацыяльны эксперымент па ўспрыняцці, густу і прыярытэтах. Пытанне, на якое яны шукалі адказ: ці пазнае чалавек прыгажосць у звыклых абставінах ў нестандартны час? Калі ў нас няма часу спыніцца на хвіліну і паслухаць аднаго з лепшых музыкантаў свету, які грае шэдэўры, то што яшчэ мы не заўважаем...?
Washington,DC Metro Station on a cold January morning.
The man with a violin played 6 Bach pieces for about an hour. During that time nearly 2 thousand people went through the station. After 3 min. a middle aged man noticed there was a musician playing. He slowed his pace and stopped for a few seconds and then hurried to meet his schedule. 4 minutes later the violinist received his first dollar: a woman threw the money in the hat and, without stopping, continued to walk. 6 minutes:..A young man leaned against the wall to listen to him, then looked at his watch and started to walk again. 10 minutes: a 3-year old boy stopped but his mother tugged him along hurriedly. The kid stopped to look at the violinist again, but the mother pushed hard and the child continued to walk, turning his head all the time. This action was repeated by several other children. Every parent, without exception, forced their children to move on quickly. The musician played continuously. Only 6 people stopped and listened for a short while. About 20 gave money but continued to walk at their normal pace. The man collected a total of $32.
He finished playing and silence took over. No one noticed. No one applauded, nor was there any recognition. The violinist was Joshua Bell, one of the greatest musicians in the world. He played one of the most intricate pieces ever written, with a violin worth $3.5 million dollars. Two days before Joshua Bell sold out a theater in Boston where the seats averaged $100.
This is a true story. Joshua Bell playing incognito in the metro station was organized by the Washington Post as part of a social experiment about perception, taste and people's priorities. The questions raised: in a common place environment at an inappropriate hour, do we perceive beauty? Do we stop to appreciate it? Do we recognize talent in an unexpected context? If we do not have a moment to stop and listen to one of the best musicians in the world playing some of the best music ever written, how many other things are we missing?
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
aprilwitcz's journal
