| Бывае нейкі час, калі мая падарожніцкая душа губляе спакой і выпраўляецца па новыя ўражаньні. Вось ужо трэці год гэты час прыпадае на ліпень, хаця я гэтага адмыслова не планую. А адчуваньне таго, што ты ў дарозе, прыходзіць, калі сядаеш у вагон начнога цягніка, дзе ты прачнешся ў зусім іншым месцы, пакінуўшы ўсе штодзённыя турботы ды клопаты. Асабліва калі пад грукат колаў табе бачыцца далёкая каўкаская краіна, пра якую ў памяці засталіся адно дзіцячыя ўспаміны пра горы, якія тады бачыла ўпершыню. У гэты раз, як і шмат гадоў таму, яны таксама зачаравалі мяне ўжо з-пад крыла боінгу. А Тбілісі насамрэч аказаўся зусім не такім, якім я яго сабе ўяўляла або бачыла падчас сваіх выведак праз гугл. Не такі як Менск, чысты і інш. бла бла бла, але гэты горад адразу падаўся больш жывым і адметным. Як і сама краіна, якая ідзе наперад, мо ня хутка, але ж ідзе. Тут, дарэчы, ужыліся вуліцы Джорджа Буша і Сталіна. Праўда, знаёмыя амэрыканцы ўсё адно ня вераць мне, калі я кажу, што з аэрапорту ў горад можна трапіць па George W. Bush Avenue. Але тыдзень, праведзены ў гарах, з новымі ды цікавымі людзьмі, быў маім найлепшым уражаньнем ад гэтага лета, якое для мяне зараз ня менскае шэрае ды дажджлівае неба, а альпійскія палі, дзе змяшаліся пахі сасны, кветак ды мёду, горная рэчка, адкуль я піла ваду і дзе ледзь не выкупалася з усёй экіпіроўкай, шумныя кампаніі сяброў, грузінская музыка, дарогі, якія язык не павернецца назваць дарогамі і на якіх я падумала, што калі я і атрымаю правы кіроўцы, то буду ведаць дакладна, ў якой краіне я ніколі не рызыкну іх выкарыстаць, тузін вывучаных словаў на новай мове (няважна, што палова гэтых словаў – назвы віна!), сярэднявечны манастыр у пячорах, вясёлка на схілах гор. Часьцінка майго сэрца застанецца там…
There are times when my vagabond soul blesses me with new adventures and new roads. For the third year this time is in july, although I never have any specific plans. The feeling that you finally got rid of all the usual trouble and routine comes to me when I take the night train where I’ll wake up next morning in totally different place. Especially when the sound of train wheels makes you dream about far away Caucasus country, which reminds of childhood and the first time you’ve seen the mountains. Mountains are one of my passions and this time I had the pleasure to greet them from high above sitting on the wing of the boeing. Tbilisi surprised me by being totally different from what I’ve imagined or seen during my google researches. It’s different from Minsk, which is considered to be so nicely clean and well planned. The difference is that this city is more alive and you can always feel that the life isn’t and can’t be a dull swamp without any kind of moving. By the way, here you can find streets named after George W. Bush (my American friends still can’t believe me when I’m telling it’s the street leading from the airport to downtown) and Stalin.
But the week spent in the mountains was one of the strongest impressions of this summer. New friends, Georgian music, alpine fields with the air smelling like honey, flowers and pine trees, a river from which I drank and where I almost fell with all my stuff, medieval monastery in the caves of Vardzia, roads, which don’t deserve to be called roads and driving habits of people which made me think that if I ever get driving license I wouldn’t even consider using it in Georgia, rainbows resting in the valley, dozen of words in a new language (who cares that half of them are wine brands!). A piece of my heart remained there… |
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
aprilwitcz's journal
